Miasto to nie architektoniczna zabawa to przepięknie wydana, ilustrowana dziesiątkami zdjęć i ilustracji pozycja autorstwa Romualda Maksymiliana Loeglera, jednego z bardziej liczących się architektów polskich, wydana nakładem Wydawnictwa Ram. Książka składa się z jedenastu rozdziałów poprzedzonych wstępem.
Wstęp
Rozdział I. Miasto i architektura – czym są
Rozdział II. Nieco teorii
Rozdział III. Idea -znaczący element dla kreacji miasta
Rozdział IV. Kontekstualizm
Rozdział V. Innowacja – rezultat kontekstu i kontynuacji tradycji
Rozdział VI. Doświadczenia przestrzeni
Rozdział VII. Zbudowane środowisko – Aspekt kulturowy
Rozdział VIII. Miasto to nie architektoniczna zabawa
Rozdział IX. Mieszkać inaczej
Rozdział X. Przestrzeń publiczna
Rozdział XI Zobaczy przyszłość
Podsumowanie
Autor na łamach książki odpowiada na pytania związane z projektowaniem i rozwojem miast i ich przestrzeni. Poddaje w wątpliwość powszechne dziś nastawienie do rozwoju przestrzennego miasta jako wyniku ”sumowania żywiołowych inicjatyw poszczególnych właścicieli nieruchomości i inwestorów”. Zdaniem autora prawidłowe funkcjonowanie i racjonalny rozwój miasta może zagwarantować jedynie bezwarunkowe podporządkowanie działań właścicieli nieruchomości i inwestorów nadrzędnemu celowi, wyrażonemu w planie zagospodarowania przestrzennego miasta, w prawie zabudowy, czy wreszcie w prawie budowlanym. Oczywiście warunkiem krytycznym musi być istnienie przemyślanych idei i celów zapisanych w aktach prawa, w tym prawa lokalnego stanowionego przez społeczności lokalne za pośrednictwem radnych.
R. Loegler podkreśla rolę architektury w rozwoju miasta, którą nazywa sztuką organizowania miasta. Natomiast teoria architektury stanowi dla niego mechanizm szukający uniwersalnej jakości „ideału” w tworzeniu otoczenia człowieka.
Książkę powinna być lekturą obowiązkową dla tych, którzy odpowiadają za rozwój naszych miast, jak również osób, które decydują o kształcie rozwiązań prawnych w zakresie gospodarki i planowania przestrzennego. Książka polecana jest także w środowiskach architektów.
"Jakość publicznych przestrzeni jest odczytywana nie tylko poprzez praktyczne walory, ale też kategorie estetycznych i emocjonalnych doznań, niejednokrotnie decydujących o akceptacji przestrzeni jako przyjaznej człowiekowi. Wspomniane emocjonalne i estetyczne przeżycie przestrzeni, jej pozytywne oddziaływanie na jakość życia, fizyczny i intelektualny rozwój człowieka uzależnione są w dużej mierze od jakości architektury. Książka »Miasto to nie architektoniczna zabawa« próbuje zwrócić uwagę na istotne zagadnienia związane z kreowaniem, użytkowaniem i przeżywaniem miasta — ważnymi aspektami determinującymi jakość przyjaznego człowiekowi środowiska zbudowanego."