Lokalizacja obiektów biurowych stosunkowo rzadko jest przedmiotem badań geograficznych i przestrzenno-ekonomicznych w Polsce. Sam proces szybkiego powstawania tych obiektów, zwłaszcza w dużych aglomeracjach miejskich, został zapoczątkowany w naszym kraju w 1990 r. i jest swoistym „wyróżnikiem” transformacji gospodarczej. Z drugiej strony wzrost popytu na obiekty biurowe i ich intensywna lokalizacja są przejawem trendów globalnych, a w szczególności procesu postępującej tercjaryzacji gospodarki, tj. wzrastającej roli sektora usług. W sektorze tym najszybciej rozwijają się te rodzaje usług, w których wartość dodana ma charakter niematerialny (np. usługi administracyjne, prawne, konsulting, tworzenie oprogramowania komputerowego).
Znaczna część owych usług zaliczana jest do tzw. sektora kreatywnego, zwanego też sektorem kreatywnej wiedzy. To właśnie rozwój tego sektora staje się współcześnie jednym z najważniejszych czynników określających pozycję konkurencyjną państw, regionów i miast. Niniejsza publikacja ujmuje zatem problematykę lokalizacji obiektów biurowych w dwojakim kontekście:
1. jako efekt przemian systemu społeczno-ekonomicznego w Polsce;
2. jako czynnik sprzyjający rozwojowi sektora kreatywnego.