Aktualna sytuacja partnerstwa publiczno-prywatnego w Polsce dowodzi, że ograniczenie zaangażowania administracji państwa do prób optymalizacji ram formalnych nie pozwala osiągnąć celu, jakim jest dynamiczny wzrost liczby zadań publicznych realizowanych przy współudziale partnerów prywatnych. Odpowiednie środowisko prawne to bez wątpienia ważny, ale z pewnością nie jedyny, warunek stosowania partnerstwa na dużą skalę. Z doświadczenia wielu państw wynika, że pomyślna realizacja partnerstwa jest możliwa, kiedy trosce władzy państwowej o właściwy kształt obowiązujących przepisów prawa towarzyszą wysiłki ukierunkowane na eliminowanie ograniczeń również innego rodzaju, w tym - na przykład - bariery psychologicznej. Podejmowanie współpracy w formule partnerstwa wymaga bowiem odwagi podmiotów reprezentujących sektor publiczny. Efektem działania rządu powinno być ponadto zainteresowanie podmiotów prywatnych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych, uczestnictwem w inwestycjach realizowanych na zasadach partnerstwa. Brak takiego zainteresowania, w połączeniu z brakiem doświadczenia rodzimej administracji publicznej, należy uznać za czynnik istotnie utrudniający pomyślną współpracę.