Ostatnie lata przyniosły duże zainteresowanie tematyką kapitału ludzkiego i społecznego. Jest to ze wszech miar pozytywna tendencja, która na powrót zmienia optykę ekonomii, przesuwając jej główny ciężar z finansów i innych nieożywionych zasobów na kluczowy element gospodarki, jakim są ludzie. Współczesna debata nad kapitałem społecznym jest konsekwencją renesansu idei społeczeństwa obywatelskiego w dużym stopniu zapoczątkowanego pojawieniem się wielkich ruchów społecznych w krajach byłego Bloku Wschodniego i Ameryki Łacińskiej. Trudno nie docenić kapitału społecznego właśnie choćby z perspektywy inicjatyw wolnościowych i solidarnościowych, które w ciągu kilkudziesięciu lat zmieniły oblicze Europy, jeszcze w XX wieku przecież trapionej wojnami, totalitaryzmem i podzielonej "żelazną kurtyną". W tym kontekście Unia Europejska to ogromny sukces działań integracyjnych i dążeń wspólnotowych rozwiniętych społeczeństw. Zainteresowanie nauk społecznych oraz ekonomicznych kapitałem społecznym wynika z roli, jaka jest mu przypisywana w kreowaniu wartości dodanej różnego typu organizacji.

Dzisiejszy kształt Unii Europejskiej dowodzi coraz śmielszego rozwoju idei zjednoczonej Europy, którą przed ponad 60 laty snuli Ojcowie Założyciele. Nie byłoby dziś tak imponującego rozwoju gospodarki, handlu, rynku pracy, nauki, nie udałoby się również w takim tempie poprawiać warunków życia Europejczyków i wyrównywać ogromnych różnic pomiędzy krajami, gdyby nie konsekwentnie wdrażana strategia integracji Wspólnoty.